zaterdag 22 oktober 2011
Het is wat het is,
dat is de troost die ik kan bieden.
Zelfbeschuldiging heeft immers geen zin.
Je kunt maar zijn wie je bent. Als je de reflex hebt je koest te houden als de massa door elkaar raast, dan doe je dat. Zo ben ik. Ik kan plots weleens losbranden en dat doe ik zelfs graag, maar nu zoek ik naar de essentie. Daardoor hou ik het rustig en hoe ik niet meer te roepen.
Ik heb aan den lijve ondervonden dat mijn privégepieker bij mensen lichtjes doet branden. Vooral oudere mensen zijn geraakt. Je zou soms denken dat de cultuur vandaag alleen nog zappen toestaat, maar neen dus. Die idee van de eindigheid heeft me trouwens altijd geboeid. Ze verschaft me een licht gevoel, omdat ik het ontroerend vind hoe het rad van het leven maar doordraait. Ik word oud, maar ik zie jonge voetballertjes, kinderen op straat, die tonen dat het allemaal opnieuw begint.
'Als je sterft, word je herboren' gaat over mijn ouders. Die zijn gestorven, maar niet dood. Ze zijn gewoon een ander leven gaan leiden in mij. Ze maken deel uit van mijn verbeelding, nu ze fysiek niet meer in de weg lopen.
Ik droom vrij veel en dat houdt me bezig, maar ik zoek geen boek om dat voor me te duiden. Ik zie geen enkele reden om er een dogma van te maken. Voor mij geldt de stelligheid van de onzekerheid.
Ik geniet ervan om in vreemde landen mensen te horen zingen in hun eigen taal. Ik vind het fout om het niet te doen, en ik vind dat eigenheid met kwaliteit in dit land gauw over het hoofd wordt gezien. Maar ik vecht niet tegen windmolens. En ik geef meteen toe dat het voor mij ook een zoektocht is geweest.
- Raymond van het Groenewoud - De laatste rit - De Standaard -
