KANKER

Gelezen op http://gedicht.canandanann.nl :


Je gaat naar je werk, je leeft je leven elke dag - en steeds is er een morgen. Je bent je van geen dreiging bewust - geen vuiltje aan de lucht. Mensen worden ziek, mensen sterven, maar het zijn steeds anderen - mensen in je straat, uit je bekendenkring, en soms uit je eigen familie. En dan opeens, een dag als alle andere, voel je je niet goed ‑ er schort iets aan, je weet niet wat. Zou je naar de dokter gaan, zul je het je vrouw, of je man vertellen? Je weet het niet.

'Je moet je niet zo aanstellen' denk je, 'het zal wel weer over gaan'. Maar de dag erna, hetzelfde, en een week later nog niet beter. 'Ik ga toch maar naar de dokter'. En je gaat. Hij stuurt je verder: 'ik kan u verder niet helpen, daar moet een specialist naar kijken' en je maakt een afspraak in het ziekenhuis.

Je vertelt je klachten, er wordt naar je geluisterd. Er worden aantekeningen gemaakt. En dan begint het: bloedafname, urine inleveren, foto's maken, en misschien over een week of drie een kijkoperatie. Wat is er aan de hand?

Verslagen ga je naar huis - een wereld stort in. Je toekomst glipt uit je handen - en ook je vertrouwen - je wordt heen en weer gegooid door je gevoelens - twijfel komt steeds weer boven - zal ik het wel halen - kan ik het aan: die operatie, de bestralingen, de chemokuren? Je weet het niet - niemand kan het je zeggen. En, je durft het haast niet uit te spreken: wat is de laatste consequentie? Hoe zal het aflopen - hoe zal het zijn: met pijn? Wanneer? Wie zal er om me heen staan? Wat zal er gebeuren met hen die ik achterlaat? Zullen ze zich kunnen redden? Duizend vragen gaan door je hoofd - daar zit je dan. Wie had dat gedacht? Je had er geen flauw vermoeden van dat je ook zelf eens aan de beurt zou komen.

Je hebt je niet voorbereid. En nu? Er maar proberen het beste van te maken. Misschien tegen alle beter weten in: hopen, vasthouden aan het leven - zeker niet opgeven.

Maar misschien sta je niet alleen - misschien zijn er mensen die bij je staan - die je hand vasthouden als je moet huilen - als je er niet meer tegen kunt als het je soms teveel wordt - die je niet laten vallen. Die je opzoeken en helpen waar ze maar kunnen. En zo moet het dan maar verder gaan - je onzekere toekomst tegemoet - 'ik zal wel zien' - 'misschien lukt het me om me over te geven'.
Komt tijd, komt raad. Je wenst jezelf veel sterkte, want je bent gelukkig niet alleen.

http://gedicht.canandanann.nl/gedicht/hart_onder_de_riem.htm