Gebruik niet zomaar het woord “depressief”.
Doe dat alleen in de klinische zin van het woord.
Depressief zijn, dat is niet je een dagje down voelen, zelfs niet twee.
Dat is ronddolen in een landschap van angst, van leegte.
Dat is de totale afwezigheid van warmte en blijdschap.
Van het vermogen om plezier te maken. Eén grote duisternis.
Het is bij mij uiteindelijk moeizaam, maar gaandeweg opgelost.
En nooit meer teruggekeerd. Toch nooit zo verwoestend.'
Maar zeker ben je nooit. ‘One's never free from one's own stupidities.'



Ik was plots verlost van die chronische neiging tot zelfanalyse.
Zoals die mop: Wanneer je met je hoofd tegen een bakstenen muur botst, voelt het goed wanneer je ophoudt.

Ik heb ooit ergens gelezen dat de hersencellen die met angst in verband worden gebracht, sterven naarmate je ouder wordt.
Dus misschien had ik mezelf de gestrengheid van het kloosterleven wel kunnen besparen.
Had ik alleen maar hoeven te wachten.

- Leonard Cohen - De Standaard -