zaterdag 11 augustus 2012

"Kan de stilte van een verhakkeld lichaam poezie zijn?"

To whom it concerns. Wie het aanbelangt.
Ecoutez. Regardez. Ne criez pas. Surtout ne pleurez pas!
Huil niet, lach niet, treur niet, be-treur niet !
Dit is wat en wie ik geworden ben, het heeft tijd gevraagd
Maar ik heb er vrede mee.
Kan de stilte van het verhakkeld lichaam…?
Is dit Dachau dan? Mauthausen, Buchenwald, Sobibor
Theresienstadt, Aushwitz, Treblinca? Not at all!
To live is to create!
Een schitterend en éclatant beeld van leven en dood
De fatale en finale metamorfose
Tegen een geometrische achtergrond als van Mondriaan
En dààrdoor: puur genot
Nooit eerder zo verrast en gegrepen door beeld en ver-beelding
Die gelige ietwat glimmende, koude textuur
Van dat al ten dele leeggebloede vel
Als was het een sculptuur.
Die dramatische grimas, maar nog wel met het verborgen geluk
Zich aldus te kunnen èn te durven presenteren
Le présent! Nog helemaal aanwezig te zijn
Nog volop mee te tellen
Al ware het slechts voor mezelf
En zoals ik eerder in mijn boek beschreef en meldde:
Dat eeuwig presente gevoel van welkom Welbevinden
Ook hier, daar, toen en nu
Mijn “Petit Fond de Bonheur”
Thank you sir, spreek  IK dan tot mezelf
Het IS zo: ‘het geluk is overrompelend
Voor wie het nooit zocht, noch verwachtte’
Streel je huid, sluit je ogen…En àlles gaat als vanzelf…
Als voor wie in een piepklein vliegtuigje op een piepklein zandweggetje landt in een woestijn, en daar binnen de 50 meter tot stilstand komt
En tot rust en vrede, mèt zichzelf.
Zo kwam het Einde, en het was godslasterlijk wel-gekomen
Het lijden de dood en het sterven ver-stomd!
Het lam is geslacht, het heilig kruis heeft gesproken
CONSUMMATUM EST  -  ALLES IS VOLBRACHT! 

M. Putman, maart 2012 

overleden op 9 augustus 2012