Als van ver zien we bladeren vallen,
vallen als vanuit een tuin die ver weg in de hemelen is;
zij vallen en in dit vallen laten zij alles los.
En in de nacht valt ook de drukkende aarde
naar omlaag langs de sterren in eenzaamheid.
Wij vallen allen. Ook deze hand hier valt,
niemand kan eraan ontsnappen: het is in allen.
Toch is er één die al dit vallen
oneindig teder in zijn handen houdt.
