In een dorp woonde eens een zenmeester die alom geprezen werd om zijn pure en harmonieuze levensstijl. In het huis naast hem woonden een koopman en zijn vrouw samen met hun mooie jonge dochter. Op een dag ontdekten zij plotseling dat hun dochter zwanger was. Boos ondervroegen ze hun dochter naar de vader van de baby, maar het meisje liet niets los. Echter, na nog meer boosheid en diverse dreigementen hield ze het niet meer. “Het is onze buurman! Hij is de vader van de baby!” riep ze tenslotte. Woedend liepen de beide ouders naar het huis van de zenmeester om verhaal te halen. “Jij hebt onze dochter zwanger gemaakt!” schreeuwden ze. “Is dat zo?” antwoordde de zenmeester en zweeg.


Toen de baby was geboren brachten de kersverse grootouders het kind naar het huis van de zenmeester, die nu al maanden door de dorpelingen met de nek werd aangekeken en als een paria werd behandeld. “Jij bent de vader van dit kind! Wij hoeven er niet voor te zorgen, het is tenslotte jouw verantwoordelijkheid!” riepen ze boos en ze duwden de baby in de armen van de zenmeester. “Is dat zo?” reageerde de zenmeester kalm en zweeg.

Een jaar ging voorbij en de zenmeester verzorgde het kind liefdevol zodat het niets tekort kwam. Maar de jonge vrouw kreeg steeds meer last van haar geweten en biechtte tenslotte de waarheid op aan haar ouders. Niet de zenmeester, maar een jonge arbeider van de vismarkt was de vader van de baby! De grootouders schrokken en haastig spoedden ze zich naar het huis van de zenmeester. Daar aangekomen verontschuldigden zij zich duizendmaal voor het misverstand. “Het spijt ons verschrikkelijk voor het onrecht dat u is aangedaan en het lijkt ons niet meer dan logisch dat u het kind nu maar aan ons teruggeeft!” zeiden ze en ze maakten diepe buigingen. “Is dat zo?” zei de zenmeester en rustig gaf hij de baby terug aan de familie.


- Zenverhalen -