vrijdag 17 februari 2017




In een gefilmd interview met Anthony Robbins vertelt Alice Herz-Sommer dat haar zoontje in het concentratiekamp op een keer vroeg: 
Mama, waarom hebben we geen eten?
Daar had zij geen antwoord op. En toen dacht ze: Misschien hebben we geen eten nodig, moeten we ons voeden met geestelijk voedsel. 
En dat is wat ze deed, ze voedde haar geest en die van haar kind met de muziek van Beethoven en Mahler, met de verhalen van Franz Kafka en Stefan Zweig. Zij gaven ons schoonheid en die maakte ons gelukkig. Zelfs in de meest tragische omstandigheden.
Als Anthony Robbins haar vraagt of ze door de ontberingen geen lichamelijke pijn heeft gehad, schudt ze het hoofd: Als de pijn opkwam, bij mijn zoontje of bij mij, dan pakten we elkaars hand vast en gingen aan het lachen. Lachen was ons medicijn. 
Van haar moeder had ze drie lessen meegekregen die ze consequent heeft toegepast: 
Klagen is zinloos.
Leer, leer en leer en stop elke dag iets in je geest.
Wees dankbaar voor alles wat je overkomt.

- Uit 'Gerijpte wijsheid' van Wilfried van Craen -