donderdag 21 juni 2018




Je plotselinge spraakzaamheid werd veroorzaakt door kanker. 

Had je tot het uitbreken van de ziekte met terughoudendheid over je leven gesproken, nu stond het onverhoeds voor je. 

Verhalen waarvan je het bestaan niet meer kende, emoties die je misschien ooit had bezeten maar die je vergeten leek, alles wat wel in je hersens schuilging maar waarop je niet hoefde te letten omdat het zich nooit meer kenbaar maakte, die hele santenkraam stoof plotseling naar buiten, als kinderen aan het eind van de laatste schooldag. 

De herinneringen waren niet zelfden die van verdriet, maar het verdriet werd ondergeschoffeld door de euforie van het vertellen. Je keek als het ware naar de herinneringen die je mond verlieten, je verbaasde je over hun rijkdom en was tegelijk diep gelukkig dat je er bij elke zin die je uitsprak van verlost leek te worden. 

- Wim Kayzer - De waarnemer -