... tussen deze twee vragen, die eenzelfde angst verbergen: wat moet ik doen? en wat heb ik gedaan?, het is de meest ernstige zaak: het sluit elke mogelijkheid tot correctie, een nieuwe kans. Wat heb ik gedaan? klinkt ook het einde van de eeuwigheid.
Het is omdat hij haar het tragische bewustzijn geeft van het onherstelbare, het onherstelbare, het verleden is wat de mens het meest verontrust. De angst voor morgen draagt altijd, zelfs als je weet dat hij teleurgesteld kan worden en waarschijnlijk zal zijn, hoop op de mogelijke, haalbare, open, wonder.
Die van het verleden draagt alleen maar het gewicht van haar eigen bezorgdheid. Zelfs berouw of berouw is niet voldoende om het onherroepelijke karakter van het verleden te veranderen, integendeel: dat bevestigen ze zelfs in de eeuwigheid. We hebben niet alleen spijt van wat geweest is; we hebben ook spijt en vooral van wat voor altijd zal zijn.
