EEN TUIN VAN WOORDEN.

 

Mijn zoon Wang heeft de tuinbouwkunst gerevolutioneerd door mensen denkbeeldige tuinen aan te bieden. Afhankelijk van hun smaak – pioenrozen, camelia’s, lotus of pruimenbloemen –, de seizoenen die ze koesteren, ontwerpt Wang hen het ideale park. Voor een correct bedrag, na een lange voorbereiding, vertelt hij hen zijn voorziening, zijn gekleurde dominante kleur, zijn luikplanken, zijn verschillende perspectieven, het gezang van de vogels, het spiegelen van het levend water, de rust van de tang waar de waterlelies liggen, de verschuiving van de schaduwen, de vergulden van de schemering, de massa zilver onder de maan; en voor een paar yuan meer legt hij het resultaat schriftelijk neer.

 

Een tuin van woorden...

 

Wat een genie. Wang, die constateert dat de prachtige tuinen van het verleden verdwenen zijn en alleen nog door de teksten bestaan, heeft besloten een stap te zetten: hij springt onmiddellijk in de tekst. Waarom zou een tuin echt moeten zijn? Vooral omdat de realiteit niet lang duurt terwijl de herinnering zich voortzet. Dankzij Wang kan een behoeftige een grond bezitten die hij wil. Wie in een kleine ruimte verblijft, biedt Wang een gigantisch domein. Voor degene die lijdt aan een allergie voor pollen, maakt Wang de lente veilig. Voor de oude man die niet meer loopt, geeft Wang eindeloze wandelingen terug onder de poederkersenbomen.

 

- De tien kinderen die mevrouw Ming nooit heeft gehad - Eric-Emanuel Schmitt -