Vanaf de eerste keer dat ik er binnenliep was ik aan deze zaal verslaafd.
Sindsdien kon ik uren tegenover de boeddha's zitten zonder me een ogenblik te vervelen.
Soms droomde ik weg, maar meestal dacht ik juist nergens aan.
Meer dan tot de kalmte van de beelden voelde ik me aangetrokken door de duisternis.
En hoe heftiger het er thuis aan toe ging, hoe meer ik naar de zaal met de boeddha's verlangde.
Daar ging alle aandacht naar de figuren in het licht, terwijl ikzelf verdween in de schaduw.
Ik ging op in de omgeving.
Ik hoorde bij ze, zonder iets te hoeven doen, zonder te worden gezien.
Dat was wat ik het liefste wilde, onopgemerkt blijven.
Zolang je vergeten wordt, kun je zelf ook vergeten.
- Arthur Japin - De vierde wand -

