We build too many walls
and not enough bridges.
- Isaac Newton -
dinsdag 20 september 2011
Een moderne parabel
Een man in een luchtballon is verdwaald. Hij ziet ver beneden zich op de weg een vrouw lopen en besluit een eind te dalen. Als hij een stuk lager in de lucht hangt, roept hij naar haar: ‘Mevrouw! Ik heb vrienden van me beloofd hen op te pikken, maar ik heb geen idee waar ik nu ben.’
De vrouw roept terug: ‘U zit in een luchtballon op ongeveer tien meter boven de grond. U bevindt zich tussen de 51 en 52 graden noorderbreedte en 5 en 6 graden westerlengte’.
‘U bent vast informaticus,’ zegt de man.
‘Inderdaad, hoe weet u dat?’ antwoordt de vrouw verbaasd.
‘Wel,’ zegt de man, ‘u heeft mij een perfecte technische uitleg gegeven, maar ik weet niet goed wat ik met die informatie moet doen en heb nog steeds geen idee waar ik me bevind. U hebt me niet geholpen en me bovendien nog eens kostbare tijd doen verliezen.’
‘En u bent manager, neem ik aan?’ zegt de vrouw.
‘Klopt, hoe wéét u dat?’ antwoordt de man.
‘Wel, u weet totaal niet waar u bent en nog minder waar u naar toe moet. Een grote massa lucht heeft u gebracht waar u nu bent. U heeft een belofte aan anderen gedaan waarvan u geen idee hebt hoe u die moet nakomen en nu verwacht u dat mensen die onder u staan dit probleem voor u oplossen. U bevindt zich nog in dezelfde situatie als vijf minuten geleden, alleen is dat nu ineens mijn fout.’
- Zinnigeverhalen.nl -
De vrouw roept terug: ‘U zit in een luchtballon op ongeveer tien meter boven de grond. U bevindt zich tussen de 51 en 52 graden noorderbreedte en 5 en 6 graden westerlengte’.
‘U bent vast informaticus,’ zegt de man.
‘Inderdaad, hoe weet u dat?’ antwoordt de vrouw verbaasd.
‘Wel,’ zegt de man, ‘u heeft mij een perfecte technische uitleg gegeven, maar ik weet niet goed wat ik met die informatie moet doen en heb nog steeds geen idee waar ik me bevind. U hebt me niet geholpen en me bovendien nog eens kostbare tijd doen verliezen.’
‘En u bent manager, neem ik aan?’ zegt de vrouw.
‘Klopt, hoe wéét u dat?’ antwoordt de man.
‘Wel, u weet totaal niet waar u bent en nog minder waar u naar toe moet. Een grote massa lucht heeft u gebracht waar u nu bent. U heeft een belofte aan anderen gedaan waarvan u geen idee hebt hoe u die moet nakomen en nu verwacht u dat mensen die onder u staan dit probleem voor u oplossen. U bevindt zich nog in dezelfde situatie als vijf minuten geleden, alleen is dat nu ineens mijn fout.’
- Zinnigeverhalen.nl -
maandag 19 september 2011
Well you lost your swing... We got to go find it... Now it's somewhere... in the harmony... of all that is... All that was... All that will be...
The rythm of the game just like the rythm of life... Inside each and every one of us is one true authentic swing... Somethin' we was born with... Somethin' that's ours and ours alone... Somethin' that can't be taught to ya or learned... Somethin' that got to be remembered... Over time the world can, rob us of that swing... It get buried inside us under all our wouldas and couldas and shouldas... Some folk even forget what their swing was like...
Yeah, I always felt a man's grip on his club just like a man's grip on his world...
The meaning of it all is that there is no meaning. God is happiest, when his children are at play.
- The Legend of Bagger Vance - the Field -
the impossible become possible
Do not let anything get into your way of making it possible, not even having a single leg.
“Try to find something you feel good. When you feel good, all the impossible become possible”
- Manuel De Los Santos -
Met dank aan Frieda - mijn hofleverancier :)
Bij een requiem krijg je al een glimp te zien van je eigen begrafenis, maar dan nog niet als kadaver in een kist. Iedereen wil toch stiekem zijn eigen uitvaart begluren?
Wie naar een requiem kan luisteren behoort tot de overlevenden, prijst zich daarom (meestal) gelukkig en beseft de zoete voorlopigheid ervan. Daarom werkt een requiem zalvend en verzoenend, het bezorgt je een aangenaam gevoel.
Het requiem is de verheviging en ultieme bevestiging van het leven en de noodzakelijke vergankelijkheid ervan.
- Peter Vermeersch - Componisten over leven en dood -
- Requiem de Mozart - Lacrimosa - Karl Böhm - Filarmónica de Viena -
The sun shines on everyone
doesn't make choices...
when it rains it rains on everyone
doesn't make choices ...
the one spirit lives in everyone
doesn't make choices ...
we pray for everyone yes we pray for everyone
we don't make choices ...
Peace to all
Life to all
Love to all
- Snatam Kaur - The Sun Shines On Everyone -
Ik zeg: een halfuurtje verveling is gezond voor het lichaam en verfrissend voor de geest.
Een new-ager zal zeggen: een halfuurtje transcendente meditatie is gezond voor het lichaam en verfrissend voor de geest. Maar dat is juist hetzelfde!
Verveling, rondlummelen, meditatie, zen, dat is allemaal één pot nat.
Die rondhangende jongens hier op het basketpleintje, die zijn volkomen zen. Prima. Zo hoort het. Probeer toch niet elke minuut van de dag vol te proppen met vanalles en nog wat.
Heb je je bus gemist en moet je een halfuur wachten op de volgende? Hoera, een halfuur weldoende ledigheid cadeau. Profiteer ervan.
- Dr. Jos -
zondag 18 september 2011
Theater is alsof je met andere mensen een grote reis maakt. Zodra je speelt ontstaat er een parallelle wereld waarin wel afspraken bestaan, maar vooral een machtig vrijheidsgevoel. Je beleeft het ook samen, je versterkt elkaar: 'ik was aan het trippen, maar met jouw trip erbij gaan we nog hoger'. Samen met de zaal is het de bedoeling om boven de wolken te raken. Soms lukt dat niet, dan ben ik doodongelukkig.
Ik speel heel graag. Ook gezelschapsspelletjes. En sport. Dat spelen zal wel een vorm van vluchten zijn, alleen weet ik niet waarvan. Spelen doe je met een ziel. Als die ziel zoek is, wordt het werken.
Ik heb zeker geen moeite met verantwoordelijkheid, niet sinds ik zelf kinderen heb. "Ouder" worden is de grootste sprong in volwassenheid die je je kan bedenken, veel ingrijpender dan trouwen. Je kan niet langer zeggen: ik ben enkel nog kind. Volwassenheid is verantwoordelijkheid uitstralen: "het komt op mijn schouders als het mislukt, vertrouw mij, we gaan ervoor". Dat vind ik geen probleem.
Ik voel me niet alleen verantwoordelijk tegenover mijn kinderen, maar zelfs tegenover hun kinderen. En dan vind ik egoïsme de ergste ziekte van onze maatschappij, veel erger dan aids en kanker samen.
- Dimitri Leue - De Standaard -
Ik speel heel graag. Ook gezelschapsspelletjes. En sport. Dat spelen zal wel een vorm van vluchten zijn, alleen weet ik niet waarvan. Spelen doe je met een ziel. Als die ziel zoek is, wordt het werken.
Ik heb zeker geen moeite met verantwoordelijkheid, niet sinds ik zelf kinderen heb. "Ouder" worden is de grootste sprong in volwassenheid die je je kan bedenken, veel ingrijpender dan trouwen. Je kan niet langer zeggen: ik ben enkel nog kind. Volwassenheid is verantwoordelijkheid uitstralen: "het komt op mijn schouders als het mislukt, vertrouw mij, we gaan ervoor". Dat vind ik geen probleem.
Ik voel me niet alleen verantwoordelijk tegenover mijn kinderen, maar zelfs tegenover hun kinderen. En dan vind ik egoïsme de ergste ziekte van onze maatschappij, veel erger dan aids en kanker samen.
- Dimitri Leue - De Standaard -
"Senor (Tales Of Yankee Power)"
Senor, senor, can you tell me where we're headin ?
Lincoln County Road or Armageddon ?
Seems like I been down this way before
Is there any truth in that, senor ?
Senor, senor, do you know where she is hidin' ?
How long are we gonna be riding ?
How long must I keep my eyes glued to the door ?
Will there be any comfort there senor ?
There's a wicked wind still blowing on that upper deck
There's an iron cross still hanging down from around her neck
There's a marcing band still playing in that vacant lot
Where's she held me in her arms one time and said, Forget me not.
Senor, senor, I can see that painted wagon
Smell the tail of the dragon
Can't stand the suspense anymore
Can you tell me who to contact here, senor ?
Well, the last thing I remember before I stripped and kneeled
Was that trainload of fools bogged down in a magnetic field
A gypsy with a broken flag and a flashing ring
He said, Son, this ain't a dream no more it's the real thing.
Senor, senor, you know their hearts is as hard as leather
Well, give me a minute, let me get it together
I just gotta pick myself up off the floor
I'm ready when you are, senor.
Senor, senor, let's overturn these cables
Disconnect these tables
This place don't make sense to me no more
Can you tell me what we're waiting for, senor ?
- Bob Dylan - Senor (Tales Of Yankee Power) -
Bij veel moderne koppels komen kinderen altijd op de eerste plaats. Hun eigen behoeften schieten er volledig bij in. De echtelieden gedragen zich – vaak heel bewust – als de Alaskazalm: zodra ze kuit geschoten hebben, sterven ze.
De feestelijke tafel is bij uitstek de plek waar dat tot uiting komt. Terwijl kinderen bij dergelijke gelegenheden vroeger samen aan een keukentafeltje werden geplaatst, waar ze zichzelf mochten entertainen of hoogstens meeluisteren terwijl de volwassenen hun gesprekken voerden aan de hoofdtafel, zitten ze nu mee aan. Meer nog, we laten hen toe het gesprek volledig te domineren, of het nu gaat om peuters, die we op dat eigenste moment bestek leren hanteren, of pubers, die dit een uitgelezen gelegenheid vinden om hun frustraties op tafel te gooien.
Daartegen ingaan, zo maken we onszelf en anderen wijs, is egoïstisch. De reacties op website van Het Laatste Nieuws op een recent bericht dat werkende moeders al eens een kind ziek naar school sturen, logen er niet om. Slechts hier en daar wees iemand erop dat geen enkele moeder dit leuk vindt, maar het overgrote deel had het over egoïstische moeders, die niet bereid zijn opofferingen te maken voor kinderen voor wie ze – hier komt ie – toch zelf gekozen hebben.
Net als in onze partnerkeuze zijn we wat kinderen betreft nog nooit zo vrij geweest. Terwijl tot de jaren zestig bij elk gezin automatisch een stoet kinderen hoorde, kunnen we nu beslissen één, twee, meer of helemaal geen kinderen te hebben. Die vrijheid brengt een nieuwe onvrijheid mee: precies omdat we zelf voor onze kinderen gekozen hebben, gaan we ervan uit dat alles voor hen moet wijken. Nonchalant omgaan met kinderen (‘ga maar wat buiten spelen!') is taboe geworden, terwijl het eeuwenlang de norm was en de meesten van ons zelf min of meer op die manier zijn grootgebracht.
Geen feestdis is bijgevolg compleet zonder ‘de kids'. Vakantie is in de eerste plaats voor de kroost bedoeld, we zeuren dus maar beter niet dat een romantisch terrasje met z'n tweeën er niet in zit. En ondertussen maar dromen van ouderschapsverlof of viervijfde werken. Voor de kinderen, uiteraard.
Volgens Haag trekken sommige bewust ongehuwde moeders dit tot in het extreme door: als een kind toch alles voor je betekent in deze wereld, waarom zou je dan nog een man nodig hebben?
Een ander gevolg is wat Haag ‘de clandestiene zoektocht naar volwassenheid' noemt. We offeren zoveel op voor onze kinderen, dat we snakken naar een moment waarop we gewoon volwassen kunnen zijn. Met andere volwassenen, in de avondcursus Spaans of in een mannenclubje, om te vissen, fietsen of motorrijden, zoals dat vorige week in dit magazine beschreven werd.
Heel wat ouders blijken ook best te genieten van pendelen met de wagen: wat voor de ene fileleed is, is voor de andere een zeldzaam moment alleen, zonder die ellendige Studio100-soundtrack die de rest van je leven begeleidt. (Waarom is kapitein Winokio trouwens zo'n groot succes? Als een modern gezin ondenkbaar is zonder kindermuziek, dan liefst die van deze meneer, die de ouders ten minste nog een beetje doet denken aan hun eigen cd's die ondertussen stof staan te vangen in het rek.) Een extreem voorbeeld is de vader die elke zondag gaat basketten, maar zijn kinderen laat geloven dat hij dan boodschappen doet. Stel je voor dat ze beseffen dat hij echt iets doet gewoon omdat hij dat zelf graag wil!
- De Standaard - Het middelmatige huwelijk - Anja Otte -
De feestelijke tafel is bij uitstek de plek waar dat tot uiting komt. Terwijl kinderen bij dergelijke gelegenheden vroeger samen aan een keukentafeltje werden geplaatst, waar ze zichzelf mochten entertainen of hoogstens meeluisteren terwijl de volwassenen hun gesprekken voerden aan de hoofdtafel, zitten ze nu mee aan. Meer nog, we laten hen toe het gesprek volledig te domineren, of het nu gaat om peuters, die we op dat eigenste moment bestek leren hanteren, of pubers, die dit een uitgelezen gelegenheid vinden om hun frustraties op tafel te gooien.
Daartegen ingaan, zo maken we onszelf en anderen wijs, is egoïstisch. De reacties op website van Het Laatste Nieuws op een recent bericht dat werkende moeders al eens een kind ziek naar school sturen, logen er niet om. Slechts hier en daar wees iemand erop dat geen enkele moeder dit leuk vindt, maar het overgrote deel had het over egoïstische moeders, die niet bereid zijn opofferingen te maken voor kinderen voor wie ze – hier komt ie – toch zelf gekozen hebben.
Net als in onze partnerkeuze zijn we wat kinderen betreft nog nooit zo vrij geweest. Terwijl tot de jaren zestig bij elk gezin automatisch een stoet kinderen hoorde, kunnen we nu beslissen één, twee, meer of helemaal geen kinderen te hebben. Die vrijheid brengt een nieuwe onvrijheid mee: precies omdat we zelf voor onze kinderen gekozen hebben, gaan we ervan uit dat alles voor hen moet wijken. Nonchalant omgaan met kinderen (‘ga maar wat buiten spelen!') is taboe geworden, terwijl het eeuwenlang de norm was en de meesten van ons zelf min of meer op die manier zijn grootgebracht.
Geen feestdis is bijgevolg compleet zonder ‘de kids'. Vakantie is in de eerste plaats voor de kroost bedoeld, we zeuren dus maar beter niet dat een romantisch terrasje met z'n tweeën er niet in zit. En ondertussen maar dromen van ouderschapsverlof of viervijfde werken. Voor de kinderen, uiteraard.
Volgens Haag trekken sommige bewust ongehuwde moeders dit tot in het extreme door: als een kind toch alles voor je betekent in deze wereld, waarom zou je dan nog een man nodig hebben?
Een ander gevolg is wat Haag ‘de clandestiene zoektocht naar volwassenheid' noemt. We offeren zoveel op voor onze kinderen, dat we snakken naar een moment waarop we gewoon volwassen kunnen zijn. Met andere volwassenen, in de avondcursus Spaans of in een mannenclubje, om te vissen, fietsen of motorrijden, zoals dat vorige week in dit magazine beschreven werd.
Heel wat ouders blijken ook best te genieten van pendelen met de wagen: wat voor de ene fileleed is, is voor de andere een zeldzaam moment alleen, zonder die ellendige Studio100-soundtrack die de rest van je leven begeleidt. (Waarom is kapitein Winokio trouwens zo'n groot succes? Als een modern gezin ondenkbaar is zonder kindermuziek, dan liefst die van deze meneer, die de ouders ten minste nog een beetje doet denken aan hun eigen cd's die ondertussen stof staan te vangen in het rek.) Een extreem voorbeeld is de vader die elke zondag gaat basketten, maar zijn kinderen laat geloven dat hij dan boodschappen doet. Stel je voor dat ze beseffen dat hij echt iets doet gewoon omdat hij dat zelf graag wil!
- De Standaard - Het middelmatige huwelijk - Anja Otte -
Hout vasthouden
Ik probeer het wat als?-denken af te leren. Vroeger werd ik er gek van, maar nu zeg ik tegen mezelf: de keuzes die je gemaakt hebt zijn nu geen keuzes meer. Je moet er dus ook niet over piekeren. Het voordeel van ouder worden is dat je leert hoe je zulke gedachten kunt stoppen.
Als er iets moet gebeuren, dan gebeurt het. Toch heb ik tot rond mijn 25ste het lot proberen te controleren. Niet toevallig heette mijn eerste film Een ander zijn geluk; ik zocht altijd naar manieren om zeker te zijn dat de mensen die ik graag zag gezond en gelukkig bleven. Ik belde ze wel honderd keer om te vragen of ze oké waren. Als mijn ouders ziek werden, dacht ik meteen dat het iets verschrikkelijks kon zijn. Tot een vriendin me deed beseffen dat ik niets opschoot met zulke gedachten. Hoe goed ik het ook bedoelde en hoe hard ik ook mijn best deed, ik kon het kwaad niet controleren. Ik bedacht ook dat, mocht er ooit iets ergs gebeuren, ik spijt zou hebben dat ik niet voldoende genoten had van de goede momenten. Dit is allemaal voorbij voor je het weet.
Ik blijf er wel gevoelig voor. Als ik zelf heel gelukkig ben, moet ik nog altijd eens bellen naar mijn lief, mijn broer en mijn ouders om te checken of alles goed gaat. Pas dan kan ik helemaal gelukkig zijn. Of als mijn broer met zijn kindjes op de fiets arriveert, schiet de gedacht door mijn hoofd hoe gevaarlijk dat is. Maar wat ga je doen? Ze opsluiten? Ik laat mijn zoontje ook fietsen. Ik probeer een tussenweg te vinden: ik zal er nooit helemaal op los leven, maar ik wil ook niet neurotisch zijn. Het enige wat ik doe is hout vasthouden. Dat mag hé (lacht)
Als tiener stond ik niet stil bij de erge dingen die me konden overkomen. Later werd ik dat veel meer. Ik kreeg echt last van existentiële angsten en panikeerde soms om niets. Mijn zoontje heeft me dat voor een deel afgeleerd. Ik zou mijn eigen zoon toch niet in de war brengen door zelf onnozel te doen, zeker?
- Fien Troch - 't Groot Lot ' De Standaard -
Abonneren op:
Posts (Atom)
