dinsdag 31 januari 2012
maandag 30 januari 2012
Ik hecht niet zo aan mijn ik. Na mijn dood blijven er miljoenen mensen over die sprekend op mij lijken. Dus zo erg is het niet als ik verdwijn.
Ik vloei weer terug in datgene waarvan ik vanaf mijn geboorte een eenzame, naar eenwording hunkerende verbijzondering was: het mens-zijn.
Als ik dood ben, zit ik in alle mensen en ga dagelijks door de pieken en dalen van Het Menselijk Gevoel.
Als ik dood ben, doe ik aan alle vrijpartijen van de wereld mee, terwijl ik in levende lijve alleen maar kan vrijen met een paar anderen. Ik ben nu eenmaal veel meer mens dan `ik'.
En alles wat mij tot mens maakt blijft zolang als de aarde om de zon draait; of nog langer als de NASA bijtijds een ander zonnig stekje voor ons in de ruimte heeft gevonden.
`Alles verandert, niets vergaat', schreef Ovidius en zo is het.”
- Herman Franke (1948-2010)- De tuinman en de dood van Diana -
Foto via http://www.academischgenootschap.nl
Mostly I just followed my inner feelings and passions and kept going to where it got warmer and warmer, until it finally got hot.
Everybody has talent. It’s just a matter of moving around until you’ve discovered what it is.
Finding your ‘thing’ becomes easier when you experiment and experience with an open heart.
- George Lucas -
zondag 29 januari 2012
When I die if you need to weep
Cry for your brother or sister
Walking the street beside you
And when you need me put your arms around anyone
Give them what you need to give me
I want to leave you something
Something better than words or sounds
Look for me in the people I have known or loved
And if you cannot give me away
At least let me live in your eyes, not in your mind
You can love me most by letting hands touch hands
By letting bodies touch bodies
And by letting go of children that need to be free
Love doesn’t die, people do;
So when all that’s left of me is love
Give me away
- Anonymous - via heartsteps.org -
Cry for your brother or sister
Walking the street beside you
And when you need me put your arms around anyone
Give them what you need to give me
I want to leave you something
Something better than words or sounds
Look for me in the people I have known or loved
And if you cannot give me away
At least let me live in your eyes, not in your mind
You can love me most by letting hands touch hands
By letting bodies touch bodies
And by letting go of children that need to be free
Love doesn’t die, people do;
So when all that’s left of me is love
Give me away
- Anonymous - via heartsteps.org -
Diego kende de zee niet. Zijn vader, Santiago Kovadloff, nam hem mee om die te ontdekken. Ze reisden naar het zuiden.
Achter de hoge duinen lag hij, de zee, te wachten.
Toen de jongen en zijn vader tenslotte, na vele uren lopen, op die zandheuvels stonden, strekte de zee zich voor hun ogen uit. En zo groots was de onmetelijkheid van de zee en zo fel zijn schittering dat het kind geen woord kon uitbrengen van zoveel schoonheid.
En toen hij eindelijk weer wat kon zeggen, vroeg hij zijn vader, stamelend en met bevende stem: 'Help mij kijken!'
- Eduardo Galeano - Het boek der omhelzingen -
Foto : http://www.nederlandleeftmetwater.nl/
Poëzie kan geen troost bieden. Evenmin kan ze de werkelijkheid veranderen. Wel kan een gedicht een mens confronteren met de tegenstrijdigheden van het leven, via de taal. Het gedicht is een vrijplaats, waar je de complexiteit mag laten zien. Het mag een ontwrichtend effect op de lezer hebben. In de journalistiek, in het bedrijfsleven en de politiek heerst de wet van de duidelijke formulering, de slogan en de korte quote. Ze tonen onze haastige wereld zonder nuance. Mensen hebben nuances nodig, of ze worden erg onzeker over hun bestaan.
Onze maakbare maatschappij wil alle onzekerheden en angsten wegnemen, terwijl we onze kwetsbaarheid net moeten leren aanvaarden. We denken maar dat we ons leven perfect in de hand hebben. Daarom verwijs ik in mijn bundel naar de Poolse socioloog Zygmunt Bauman. Hij stelt dat we in een samenleving vol angst leven omdat we ons hebben losgemaakt van instituties die ons voorspiegelen hoe we moeten leven en omdat we individuele vrijheid vooropstellen. Zelfbeschikking is essentieel, maar de keerzijde is dat we niet meer weten wat onze plaats is in de samenleving. Sommigen denken dat ze zichzelf, en vooral dan hun lichaam, voortdurend moeten veranderen om mee te zijn. Ze gaan fitnessen, ze spuiten botox, volgen een macrobiotisch dieet of kopen kleren aan de lopende band. Maar onvermijdelijk stoot je op leegte. Uiteindelijk moet je als mens leren omgaan met het feit dat je nooit helemaal samenvalt met jezelf en met de maatschappij. Sommigen doen dat door films of schilderijen te maken. Anderen schrijven poëzie, zoals ik.
- Paul Demets - Interview door Cathérine De Kock in De Standaard -
Foto : http://www.dbnl.org
Abonneren op:
Posts (Atom)











