ZOALS VERWACHT
LOOPT ALLES
ANDERS
- Omdenken.nl -
donderdag 8 september 2016
dinsdag 6 september 2016
When you go out
into the woods, and you look at trees, you see all these different
trees.
And some of them are bent, and some of them are straight, and
some of them are evergreens, and some of them are whatever.
And you look
at the tree and you allow it. You see why it is the way it is. You sort
of understand that it didn’t get enough light, and so it turned that
way. And you don’t get all emotional about it. You just allow it. You
appreciate the tree.
The minute you get near humans, you lose all that.
And you are constantly saying ‘You are too this, or I’m too this.’ That
judgment mind comes in.
And so I practice turning people into trees.
Which means appreciating them just the way they are.
–Ram Dass-
maandag 5 september 2016
Enige woorden over de ziel
Soms verwijlt ze alleen in het vuur en de vrees van de kinderjaren wat langer bij ons. Soms alleen in de verbazing dat we oud zijn. Zelden staat ze ons bij tijdens slopende bezigheden als meubels verplaatsen en koffers tillen of een weg afleggen op knellende schoenen.
Bij het invullen van formulieren en het hakken van vlees heeft ze doorgaans vrij. Aan een op de duizend gesprekken neemt ze deel, maar zelfs dat is niet zeker, want ze zwijgt liever.
Wanneer ons lichaam begint te lijden en lijden, verlaat ze stilletjes haar post. Ze is kieskeurig: ziet ons liever niet in de massa, walgt van onze strijd om maar te winnen en van ons wapengekletter.
Vreugde en verdriet zijn voor haar geen verschillende gevoelens. Alleen als die twee zijn verbonden, Is ze bij ons.
We kunnen op haar rekenen wanneer we nergens zeker van zijn, maar alles willen weten.
Wat materiële zaken betreft houdt ze van de klokken met een slinger en van spiegels, die vlijtig hun werk doen, ook wanneer niemand kijkt.
Ze vertelt niet waar ze vandaan komt en wanneer ze van ons verdwijnt, maar lijkt zulke vragen beslist te verwachten.
Het ziet ernaar uit dat net als wij haar zij ons ook ergens voor nodig heeft.
Wyslawa Szymborska
Uit de bundel Het moment (2003)
zaterdag 3 september 2016
donderdag 1 september 2016
woensdag 31 augustus 2016
Georgië, Batumi, Ali en Nino.- standbeeld van de liefde
Iedere avond om 7 uur komen deze beelden van een man en een
vrouw tot leven. De 8 meter hoge sculpturen staan aan het strand van
Batumi, Georgië, en zijn gemaakt door de Georgiaanse beeldhouwer Tamara Kvesitadze. De
beelden beginnen om 7 uur naar elkaar toe te bewegen. In de 10 minuten
die volgen, lijken de beelden elkaar kort te omhelzen, ze smelten even
samen en gaan dan door elkaar heen en laten de ander weer achter.
Het liefdesverhaal van Ali en Nino
De figuren beelden het verhaal uit van de liefdesroman Ali en Nino,
geschreven in 1937 door Kurban Said. Het speelt zich af rond 1918-1920
in Bakoe, Azerbeidzjan, dat toen tot de Sovjet-Unie behoorde. Dit
was ten tijde van de Eerste Wereldoorlog en de Russische Revolutie. Het
verhaal gaat over Ali, een moslimjongen, en Nino, een Georgiaanse
prinses, die verliefd op elkaar zijn, ondanks hun verschillende etnische
en religieuze achtergronden. Het literaire meesterwerk vertelt over de
conflicten die ontstaan bij de samensmelting van culturen in een
maatschappij waar van multiculturaliteit nog lang geen sprake was. Toch
weet de liefde tussen Ali en Nino dit alles te overwinnen. Maar
uiteindelijk zorgt de Russische Revolutie ervoor dat hun liefdesverhaal
op tragische wijze aan zijn einde komt.
dinsdag 30 augustus 2016
De meester scheen geheel onverschillig voor wat de mensen van hem dachten.
Toen de leerlingen hem vroegen hoe hij dit stadium van innerlijke vrijheid bereikt had, lachte hij luid en zei:
'Tot ik twintig was, gaf ik er niet om wat mensen van mij dachten.
Na mijn twintigste levensjaar maakte ik mij eindeloos zorgen over wat mijn medemensen dachten.
Toen, op een dag nadat ik vijftig geworden was, zag ik plots in dat ze eigenlijk nauwelijks aan me dachten!'
- A. de Mello, Wijsheid in één minuut -
Abonneren op:
Posts (Atom)
