Toute vérité franchit trois étapes.
D'abord elle est ridiculisée.
Ensuite, elle subit une forte opposition.
Puis, elle est considérée comme ayant toujours été une évidence.»
- Arthur Schopenhauer -
zaterdag 10 september 2011
Affiniteit
Wij hebben affiniteit met een bepaalde denker omdat we het met hem eens zijn; of omdat hij ons toont wat we al dachten; of omdat hij ons in een meer uitgesproken vorm toont wat we al dachten; of omdat hij ons toont wat we op het punt stonden te denken; of wat we vroeg of laat zouden hebben gedacht; of wat we veel later zouden hebben gedacht als we het nu niet hadden gelezen; of wat je mocht verwachten dat we zouden hebben gedacht maar nooit zouden hebben gedacht als we het nu niet hadden gelezen; of wat we graag hadden willen denken maar nooit zouden hebben gedacht als we het nu niet hadden gelezen.
- Lydia Davis -
- Lydia Davis -
Als ik al iets heb wat ik talent zou noemen, dan alleen dit: mijn koelbloedigheid.
Ik herinner me niet één keer in mijn leven dat ik echt in paniek raakte. Dat ik mijn koelbloedigheid kwijt was. Als het fout loopt, dan schiet ik in een oplossingsgerichte modus. "Dit is de situatie, oké, we gaan dat zo, zo en zo aanpakken." Mijn geest vernauwt, ik focus alleen nog op the way out. Of dat nu over een doorgezakte knie gaat, een verloren liefde of een studiogast op wie ik mijn grip verlies. Ik zoek de kortste weg naar de uitgang. Geen tijd en geen energie voor paniek. Ik zie dat niet als een verdienste, ik kan gewoon niet anders. Vandaar dus: talent.
In de studio ben ik sowieso anders dan op café met vrienden. Ik zit daar als medium. Tussen de luisteraar en de specialist in kwestie. Ik ben 'maar' spelverdeler, ik hoef niet te scoren. Het onevenwicht tussen mijn studiogast en mij, dat is er per definitie. Hij of zij is de specialist, ik ben de leek. Dat is goed want de luisteraar is ook leek. Ik hoef zelf niet intelligent uit de hoek te komen. Liever niet zelfs.
Mijn jeugd was heerlijk. De tweede van vier kinderen, en een vader die mijn held is. De enige valse noot uit mijn jeugd: mijn moeder is gestorven toen ik elf was. Dat was keihard, natuurlijk wel. Ze was plots weg, van de ene dag op de andere. Hartfalen. Ik was nog veel te jong om al genoeg moeder in mij te hebben om de rest van mijn leven aan te kunnen. En te oud om niet ten volle te beseffen wie ik kwijt was. Nu nog, bijna twintig jaar later, denk ik elke dag aan haar. Ik mis haar. En ik zal haar altijd missen.
Maar als ik daar, net als mijn broers en zus, heelhuids doorheen ben geraakt, dan is dat alleen maar de verdienste van mijn vader. Hoe hij dat heeft gedaan. Een veertiger, plots alleen, met vier kinderen, kapot van verdriet. Ik vind hem een heilige. Maar ook hij, dat heb ik ongetwijfeld van hem, zal zich nooit laten gaan. Nooit paniek. Warmte en liefde waren er genoeg. Ik heb er geen trauma aan overgehouden, ik wil er dus ook niet op de een of ander foute manier mee koketteren. Maar goed, dat het mij gevormd zal hebben, dat zal wel.
Ik weet dat ik heel erg de neiging heb om te relativeren. Dat ik heel snel voldoende context zie om de pietluttigheid van de dingen in te zien. Soms iets té, natuurlijk.
Ik las deze zomer het fantastische A short history of nearly everything van Bill Bryson, en dààrvan ga je de boel pas kapotrelativeren. Je onthoudt vooral: je stelt niets voor. Ook de aarde: niets en nul. Zelfs ons zonnestelsel is verwaarloosbaar. Dat is echt spek voor mijn bek.
Ik ben een zeer rationele mens. Het voordeel van die ratio is dat ik blij kan zijn met wat ik heb. Dat ik niet chronisch loop te weltschmerzen en te machten naar andere levens.
Kijk, ik leef gewoon het leven. Wat moet je er anders mee? Ik stel de dingen bewust niet constant ter discussie. En ik kijk al helemaal niet graag achterom. Dat levert doorgaans weinig op. Ik snap al die beteuterdheid van leeftijdsgenoten toch niet echt: zouden die zich niet gewoon aanstellen?
Count your blessings, ik doet dat vaak, dat helpt.
- Gilles De Coster - De Standaard Magazine -
True love will find you in the end
You'll find out just who was your friend
Don't be sad, I know you will,
But don't give up until
True love finds you in the end.
This is a promise with a catch
Only if you're looking will it find you
'Cause true love is searching too
But how can it recognize you
Unless you step out into the light?
But don't give up until
True love finds you in the end.
- Daniel Johnston - "True Love Will Find You In The End" -
Het mooiste is om in je relatie een kind te kunnen ontvangen als fundamentele ander.
Als je daarin slaagt en je je kind ook zo opvoedt, zal het op zijn beurt zeggen: ik kies een ander en sticht daar een gezin mee. En zal klaar zijn om de partner als andere te aanvaarden in plaats van te bekritiseren ...
Perfectionisme is in zekere zin het begin van het einde. Het is een illusie. Niets is perfect.
Als je het perfecte najaagt, raak je binnen je partnerrelatie en binnen je gezin verzuurd.
Als je het perfecte nastreeft, schakel je de andersheid uit.
Ook dat is een gif. Maar er bestaat gelukkig ook een antigif: dat van de tolerantie en de relativering van datgene wat je niet kunt begrijpen, maar dat er ook mag zijn.
- Koen Baeten in 'Mijn gezin en ik' van Annemie Willemse -
Als je daarin slaagt en je je kind ook zo opvoedt, zal het op zijn beurt zeggen: ik kies een ander en sticht daar een gezin mee. En zal klaar zijn om de partner als andere te aanvaarden in plaats van te bekritiseren ...
Perfectionisme is in zekere zin het begin van het einde. Het is een illusie. Niets is perfect.
Als je het perfecte najaagt, raak je binnen je partnerrelatie en binnen je gezin verzuurd.
Als je het perfecte nastreeft, schakel je de andersheid uit.
Ook dat is een gif. Maar er bestaat gelukkig ook een antigif: dat van de tolerantie en de relativering van datgene wat je niet kunt begrijpen, maar dat er ook mag zijn.
- Koen Baeten in 'Mijn gezin en ik' van Annemie Willemse -
vrijdag 9 september 2011
The solution is not to suppress our thoughts and desires,
for this would be impossible.
It would be like trying to keep a pot of water from boiling by pressing down tightly on the lid.
The only sensible approach is to train ourselves to observe our thoughts without following them.
This deprives them of their compulsive energy and is therefore like removing the pot of boiling water from the fire.
— Lama Thubten Yeshe -
Het is stuitend dat stigma dat pubers hebben. Ze zouden brutaal zijn en onhandelbaar, lui en egoïstisch. Het moeilijkste is nog, ze luisteren niet meer naar onze wijze raad.
Toen mijn eigen zoon een paar jaar geleden in de puberteit kwam, zag ik een twinkeling in zijn ogen verschijnen, wanneer ik in het zijn bijzijn voor zijn toekomstig wangedrag werd gewaarschuwd.
Die las ik als volgt : 'Leuk, straks mag ik dwars en raar gaan doen, want dat wordt van me verwacht.'
Nee, vriend, wij gaan het de komende jaren heel gezellig hebben, bedacht ik. Tot nu toe is dat goed gelukt.
Eén geheim kan ik je nu al prijsgeven:
wil je dat je kinderen naar je luisteren,
ga dan eerst eens luisteren naar hen.
- Laura Tietjens - Hoezo Lastige puber?! -
OPGROEIEN
Mijn vader stierf in de winter
ik was eenenveertig.
Boven zijn bed hing
mijn tekening met de zeemeeuwen
getekend in de zomer, ik huilde
toen mijn vislijn in de knoop raakte
in de propeller van zijn boot.
Om zijn dappere opvoering niet te verstoren,
huilde ik niet in het ziekenhuis,
maar concentreerde me op kleine dingen -
geleende sneeuwlaarzen die mijn voeten afknepen
stemmen echoënd in de hal
Cyclamen bloeiden
op de vensterbank,
roze tegen de sneeuw,
terwijl hij mijn hand vasthield
en me zijn kleine meisje noemde.
Ik zal nooit meer iemands
kleine meisje zijn.
- Patricia L. Scuggs -
Drawing : Seagull © Juan Carlos Moreno Collado Chino, CA -
The young disciple was such a prodigy that scholars from everywhere sought his advice and marveled at his learning.
When the governor was looking for an adviser, he came to the Master and said, "Tell me, is it true that the young man knows as much as they say he does?"
"Truth to tell," said the Master wryly, "the fellow reads so much I don't see how he could ever find the time to know anything."
- Anthony de Mello -
donderdag 8 september 2011
Abonneren op:
Posts (Atom)
