woensdag 30 november 2011
En nu loop ik weer die paar straten.
Wat ben ik ze dikwijls gegaan, ook samen met hem,
in altijd boeiende en vruchtbare dialoog.
En wat zal ik die paar straten nog dikwijls lopen,
op welke plek ter wereld ik ook ben,
op die hoogvlaktes in me,
waar mijn eigenlijke leven zich afspeelt.
- Etty Hillesum -
Wat ben ik ze dikwijls gegaan, ook samen met hem,
in altijd boeiende en vruchtbare dialoog.
En wat zal ik die paar straten nog dikwijls lopen,
op welke plek ter wereld ik ook ben,
op die hoogvlaktes in me,
waar mijn eigenlijke leven zich afspeelt.
- Etty Hillesum -
dinsdag 29 november 2011
KANKER
Gelezen op http://gedicht.canandanann.nl :
Je gaat naar je werk, je leeft je leven elke dag - en steeds is er een morgen. Je bent je van geen dreiging bewust - geen vuiltje aan de lucht. Mensen worden ziek, mensen sterven, maar het zijn steeds anderen - mensen in je straat, uit je bekendenkring, en soms uit je eigen familie. En dan opeens, een dag als alle andere, voel je je niet goed ‑ er schort iets aan, je weet niet wat. Zou je naar de dokter gaan, zul je het je vrouw, of je man vertellen? Je weet het niet.
'Je moet je niet zo aanstellen' denk je, 'het zal wel weer over gaan'. Maar de dag erna, hetzelfde, en een week later nog niet beter. 'Ik ga toch maar naar de dokter'. En je gaat. Hij stuurt je verder: 'ik kan u verder niet helpen, daar moet een specialist naar kijken' en je maakt een afspraak in het ziekenhuis.
Je vertelt je klachten, er wordt naar je geluisterd. Er worden aantekeningen gemaakt. En dan begint het: bloedafname, urine inleveren, foto's maken, en misschien over een week of drie een kijkoperatie. Wat is er aan de hand?
Verslagen ga je naar huis - een wereld stort in. Je toekomst glipt uit je handen - en ook je vertrouwen - je wordt heen en weer gegooid door je gevoelens - twijfel komt steeds weer boven - zal ik het wel halen - kan ik het aan: die operatie, de bestralingen, de chemokuren? Je weet het niet - niemand kan het je zeggen. En, je durft het haast niet uit te spreken: wat is de laatste consequentie? Hoe zal het aflopen - hoe zal het zijn: met pijn? Wanneer? Wie zal er om me heen staan? Wat zal er gebeuren met hen die ik achterlaat? Zullen ze zich kunnen redden? Duizend vragen gaan door je hoofd - daar zit je dan. Wie had dat gedacht? Je had er geen flauw vermoeden van dat je ook zelf eens aan de beurt zou komen.
Je hebt je niet voorbereid. En nu? Er maar proberen het beste van te maken. Misschien tegen alle beter weten in: hopen, vasthouden aan het leven - zeker niet opgeven.
Maar misschien sta je niet alleen - misschien zijn er mensen die bij je staan - die je hand vasthouden als je moet huilen - als je er niet meer tegen kunt als het je soms teveel wordt - die je niet laten vallen. Die je opzoeken en helpen waar ze maar kunnen. En zo moet het dan maar verder gaan - je onzekere toekomst tegemoet - 'ik zal wel zien' - 'misschien lukt het me om me over te geven'.
Komt tijd, komt raad. Je wenst jezelf veel sterkte, want je bent gelukkig niet alleen.
http://gedicht.canandanann.nl/gedicht/hart_onder_de_riem.htm
Je gaat naar je werk, je leeft je leven elke dag - en steeds is er een morgen. Je bent je van geen dreiging bewust - geen vuiltje aan de lucht. Mensen worden ziek, mensen sterven, maar het zijn steeds anderen - mensen in je straat, uit je bekendenkring, en soms uit je eigen familie. En dan opeens, een dag als alle andere, voel je je niet goed ‑ er schort iets aan, je weet niet wat. Zou je naar de dokter gaan, zul je het je vrouw, of je man vertellen? Je weet het niet.
'Je moet je niet zo aanstellen' denk je, 'het zal wel weer over gaan'. Maar de dag erna, hetzelfde, en een week later nog niet beter. 'Ik ga toch maar naar de dokter'. En je gaat. Hij stuurt je verder: 'ik kan u verder niet helpen, daar moet een specialist naar kijken' en je maakt een afspraak in het ziekenhuis.
Je vertelt je klachten, er wordt naar je geluisterd. Er worden aantekeningen gemaakt. En dan begint het: bloedafname, urine inleveren, foto's maken, en misschien over een week of drie een kijkoperatie. Wat is er aan de hand?
Verslagen ga je naar huis - een wereld stort in. Je toekomst glipt uit je handen - en ook je vertrouwen - je wordt heen en weer gegooid door je gevoelens - twijfel komt steeds weer boven - zal ik het wel halen - kan ik het aan: die operatie, de bestralingen, de chemokuren? Je weet het niet - niemand kan het je zeggen. En, je durft het haast niet uit te spreken: wat is de laatste consequentie? Hoe zal het aflopen - hoe zal het zijn: met pijn? Wanneer? Wie zal er om me heen staan? Wat zal er gebeuren met hen die ik achterlaat? Zullen ze zich kunnen redden? Duizend vragen gaan door je hoofd - daar zit je dan. Wie had dat gedacht? Je had er geen flauw vermoeden van dat je ook zelf eens aan de beurt zou komen.
Je hebt je niet voorbereid. En nu? Er maar proberen het beste van te maken. Misschien tegen alle beter weten in: hopen, vasthouden aan het leven - zeker niet opgeven.
Maar misschien sta je niet alleen - misschien zijn er mensen die bij je staan - die je hand vasthouden als je moet huilen - als je er niet meer tegen kunt als het je soms teveel wordt - die je niet laten vallen. Die je opzoeken en helpen waar ze maar kunnen. En zo moet het dan maar verder gaan - je onzekere toekomst tegemoet - 'ik zal wel zien' - 'misschien lukt het me om me over te geven'.
Komt tijd, komt raad. Je wenst jezelf veel sterkte, want je bent gelukkig niet alleen.
http://gedicht.canandanann.nl/gedicht/hart_onder_de_riem.htm
Stories can conquer fear, you know. They can make the heart bigger.
The fact of storytelling hints at a fundamental human unease,
hints at human imperfection.
Where there is perfection there is no story to tell.
Verhalen zouden wel eens de dialoog kunnen zijn van een verborgen godheid met de menselijke ziel. De godheid zou wel eens de god van al onze verborgen en niet erkende waarheden kunnen zijn.
Het subversieve van het vertellen is een belangrijk onderdeel van de transformatie van mensen naar hogere mogelijkheden.
- Ben Okri - Foto: Flickr.com -
The fact of storytelling hints at a fundamental human unease,
hints at human imperfection.
Where there is perfection there is no story to tell.
Verhalen zouden wel eens de dialoog kunnen zijn van een verborgen godheid met de menselijke ziel. De godheid zou wel eens de god van al onze verborgen en niet erkende waarheden kunnen zijn.
Het subversieve van het vertellen is een belangrijk onderdeel van de transformatie van mensen naar hogere mogelijkheden.
- Ben Okri - Foto: Flickr.com -
Er staat een muurtje om me heen
zodat niemand me kan kwetsen
ik heb het zelf gebouwd ...
om me te verstoppen voor draken, spoken en duivels
die ik nooit heb vertrouwd
Er staat een muurtje om me heen
zodat niemand me kan kwetsen
ik heb het zelf gebouwd ...
maar was vergeten dat ik zo de elfjes, feeën en engeltjes
buiten houd
- Ann -
- Foto : beautifuldiasterx3.tumblr.com -
maandag 28 november 2011
Tijdelijkheid
Alles wat een begin heeft,
heeft ook een einde.
Sluit daar vrede mee en alles komt goed.
- Boeddha gezegde -
heeft ook een einde.
Sluit daar vrede mee en alles komt goed.
- Boeddha gezegde -
Verlegenheid
‘Verlegenheid trok aan mijn kleren
en kroop er ongemerkt in.
Er was plaats genoeg.
Ik duwde ze wat naar rechts,
schoof ze naar links,
trok ze even later tot onder mijn oksels,
het liefst wou ik ze kwijt.
Pas toen ik me blootgaf,
viel ze met een droge tik
op de grond.’
- Geert de Kockere - Ontmoetingen -
Bedankt hé Frieda !
Ik schreef eens wanhopig: het is of ausgerechnet in míjn kleine hoofd, in mijn enge schedeldak deze wereld tot klaarheid gedacht moet worden. Nu denk ik het nog wel eens, in een bijna satanische overmoed. Ik weet ook hoe het komt: àl m'n scheppende krachten - ik dank je mijn God, dat je er mij zovele gegeven hebt - zijn intact en ongerept bij me. Ik weet ze steeds weer te ontroven aan de klauwen van de dagelijkse zorgen en angsten, ik weet ze steeds minder de gevangenen te doen zijn van de materiële noden van de voorstelling van honger en kou en gevaren.
Het is toch immers steeds de voorstelling en niet de realiteit. De realiteit is iets, wat men op zich moet nemen, al het lijden, dat er bij komt, al de moeilijkheden, men moet ze op zich nemen en dragen, al dragende vergroot de draagkracht.
Maar de voorstelling over het lijden moet men afbreken. En breekt men de voorstellingen af, waarin het leven als tussen tralies gevangen zit, dan bevrijdt men het werkelijke leven in zich en de krachten in zichzelf en dan zal men ook de krachten hebben om het werkelijke lijden, in het eigen leven en in dat van de mensheid, te dragen.
- Etty, de nagelaten geschriften van Etty Hillesum 1941-1943 -
R.I.P. Ken Russel
Reality is a dirty word for me,
I know it isn't for most people,
but I am not interested.
There's too much of it about.
- Ken Russell -
Op 12 september 1989 is in Antwerpen de Belgische première voor Genoeg Gewacht. Die middag heeft Jozef van den Berg zoals hij later zelf verklaart een Ontmoeting met God. Zittend in zijn kleedkamer schrijvend aan een brief die hij die avond voor het eerst in zijn voorstelling wil gebruiken. God stelt hem door zijn eigen pen de vraag: Waarom zie jij, steeds maar niet dat Ik niet komen kan omdat Ik er al ben. Op 12 september 1989 speelt hij nog de première, die naar later blijkt zijn allerlaatste voorstelling zal zijn. Van den Berg werd naar eigen zeggen geroepen door God en moest daar gehoor aan geven.
Voor de avondvoorstelling op 14 september 1989 in De Singel Antwerpen, heeft hij zijn bijbel gepakt en vraagt aan God wat hij moet doen. Hij slaat de bijbel open bij de volgende tekst: Ga weg uit hun midden en scheidt u af. (II Kor. 6:17).
Voor de aanvang van de voorstelling zei hij tegen zijn publiek:
"Ik zal het u proberen uit te leggen. Ik hoop dat u één ding voor mij hebt en dat is respect voor mijn beslissing. Ik zal nooit meer spelen. Ik ben een werkelijkheid genaderd die niet meer te spelen is. U kunt uw geld terughalen aan de kassa. Ik heb ontzettend lang gezocht, ben overal geweest. Uiteindelijk kwam ik tot de conclusie en die conclusie ben ik nu zelf, dat de zoeker zoekt, maar hij wordt gevonden. Daarom sta ik vanavond voor het laatst op de planken. U gelooft me niet, maar dat is het bedrieglijke van theater. Dus daarom, dames en heren: om deze man, om Christus, daarom alleen heb ik dit stuk gezocht. En ik weet nu dat dat zo is en ik stap uit dit vak. Voor mij is het voorbij. Ik zoek de werkelijkheid. Ik zeg u allen goedendag. Ik ga. Het ga u allen goed. Het geld wat u hebt betaald kan u terugkrijgen bij de kassa”.
Er heerst een dodelijke stilte, de zaal reageert geëmotioneerd. Zo komt op 14 september 1989 om 19:55 uur een einde aan de toneelcarrière van Jozef van den Berg.
- Jozef van den Berg - 01 Het rijk alleen -
- Jozef van den Berg - 02 Ik wil een vrouw -
- Jozef van den Berg - 03 De derde wens -
- Jozef van den Berg - 04 Net een crisiscentrum -
- Jozef van den Berg - 05 Het liefste wat ik heb
Voor de avondvoorstelling op 14 september 1989 in De Singel Antwerpen, heeft hij zijn bijbel gepakt en vraagt aan God wat hij moet doen. Hij slaat de bijbel open bij de volgende tekst: Ga weg uit hun midden en scheidt u af. (II Kor. 6:17).
Voor de aanvang van de voorstelling zei hij tegen zijn publiek:
"Ik zal het u proberen uit te leggen. Ik hoop dat u één ding voor mij hebt en dat is respect voor mijn beslissing. Ik zal nooit meer spelen. Ik ben een werkelijkheid genaderd die niet meer te spelen is. U kunt uw geld terughalen aan de kassa. Ik heb ontzettend lang gezocht, ben overal geweest. Uiteindelijk kwam ik tot de conclusie en die conclusie ben ik nu zelf, dat de zoeker zoekt, maar hij wordt gevonden. Daarom sta ik vanavond voor het laatst op de planken. U gelooft me niet, maar dat is het bedrieglijke van theater. Dus daarom, dames en heren: om deze man, om Christus, daarom alleen heb ik dit stuk gezocht. En ik weet nu dat dat zo is en ik stap uit dit vak. Voor mij is het voorbij. Ik zoek de werkelijkheid. Ik zeg u allen goedendag. Ik ga. Het ga u allen goed. Het geld wat u hebt betaald kan u terugkrijgen bij de kassa”.
Er heerst een dodelijke stilte, de zaal reageert geëmotioneerd. Zo komt op 14 september 1989 om 19:55 uur een einde aan de toneelcarrière van Jozef van den Berg.
- Jozef van den Berg - 01 Het rijk alleen -
- Jozef van den Berg - 02 Ik wil een vrouw -
- Jozef van den Berg - 03 De derde wens -
- Jozef van den Berg - 04 Net een crisiscentrum -
- Jozef van den Berg - 05 Het liefste wat ik heb
zondag 27 november 2011
"We can choose the type of people we want to be. I want to do my best to be the kind of person I would feel grateful for.
On one of my darkest days, while in the grocery store picking up dinner, out of the blue this woman approached me. This beautiful gray haired women started a conversation with me about meats (we were in the frozen meat section), then she told me it was her birthday and told me what she had planned. I wished her a Happy Birthday and she said "Thank you baby" and asked me for a hug. I hope I never forget that woman. I cannot explain it but in those few moments she healed me and to this day I do not really know what I was so upset about.
So why kindness: Kindness because I hope to one day to be like that woman."
- Kaddara - Picture: http://getbetterhealth.com -
Abonneren op:
Posts (Atom)
