zaterdag 21 januari 2012
“Meditation is not just a rest or retreat from the turmoil of the
stream or the impurity of the world.
It is a way of being the stream,
so that one can be at home in both the white water and the eddies.
Meditation may take one out of the world,
but it also puts one totally into it.”
- Gary Snyder -
Picture : http://justjared.buzznet.com - Thom Yorke -
Er is een oud zen-verhaal over een leeuw die was grootgebracht door schapen en dacht dat hij zelf een schaap was totdat een oude leeuw hem greep en meenam naar een vijver, waar hij hem zijn eigen spiegelbeeld liet zien.
Velen van ons zijn als deze leeuw - het beeld dat we van onszelf hebben is niet ontleend aan onze eigen directe ervaring maar aan de mening van anderen. De individualiteit die van binnenuit had kunnen groeien is vervangen door een van buitenaf opgelegde 'persoonlijkheid'. We worden zomaar een schaap in de kudde, niet in staat ons vrij te bewegen en onbewust van onze eigen ware identiteit.
Het wordt tijd om je eigen spiegelbeeld in de vijver eens te bekijken en je te bevrijden uit het zelfbeeld dat door anderen is geconditioneerd. Ga dansen, rennen, loggen, wartaal praten - wat er maar nodig is om de slapende leeuw van binnen wakker te schudden.
Pas als je je persoonlijkheid laat varen ben je in staat je individualiteit te vinden. Je individualiteit krijg je van het bestaan; je persoonlijkheid is opgelegd door de maatschappij. De persoonlijkheid is een maatschappelijk nut.
De maatschappij kan geen individualiteit toestaan, want de individualiteit is niet zo volgzaam als schapen. De individualiteit heeft de eigenschappen van een leeuw; een leeuw gaat zijn weg alleen.
Schapen bevinden zich altijd in de massa, in de hoop dat de massa ze een knus gevoel geeft. In de massa voelt men zich beter beschermd, veiliger. Als er iemand aanvalt, bestaat er in een menigte altijd een goede kans jezelf te redden. Maar alleen? - alleen leeuwen gaan hun weg alleen.
En ieder van jullie wordt als leeuw geboren, maar de maatschappij conditioneert iedereen, ze programmeert je denken als een schaap. Ze geeft je een persoonlijkheid, een gezellige, aardige, heel nuttige, heel gehoorzame persoonlijkheid.
Wordt wie je bedoeld bent te zijn.
- One seed makes the whole earth green - Zenverhaal -
Picture: http://thestarlitecafe.com
Gebruik niet zomaar het woord “depressief”.
Doe dat alleen in de klinische zin van het woord.
Depressief zijn, dat is niet je een dagje down voelen, zelfs niet twee.
Dat is ronddolen in een landschap van angst, van leegte.
Dat is de totale afwezigheid van warmte en blijdschap.
Van het vermogen om plezier te maken. Eén grote duisternis.
Het is bij mij uiteindelijk moeizaam, maar gaandeweg opgelost.
En nooit meer teruggekeerd. Toch nooit zo verwoestend.'
Maar zeker ben je nooit. ‘One's never free from one's own stupidities.'
Ik was plots verlost van die chronische neiging tot zelfanalyse.
Zoals die mop: Wanneer je met je hoofd tegen een bakstenen muur botst, voelt het goed wanneer je ophoudt.
Ik heb ooit ergens gelezen dat de hersencellen die met angst in verband worden gebracht, sterven naarmate je ouder wordt.
Dus misschien had ik mezelf de gestrengheid van het kloosterleven wel kunnen besparen.
Had ik alleen maar hoeven te wachten.
- Leonard Cohen - De Standaard -
Doe dat alleen in de klinische zin van het woord.
Depressief zijn, dat is niet je een dagje down voelen, zelfs niet twee.
Dat is ronddolen in een landschap van angst, van leegte.
Dat is de totale afwezigheid van warmte en blijdschap.
Van het vermogen om plezier te maken. Eén grote duisternis.
Het is bij mij uiteindelijk moeizaam, maar gaandeweg opgelost.
En nooit meer teruggekeerd. Toch nooit zo verwoestend.'
Maar zeker ben je nooit. ‘One's never free from one's own stupidities.'
Ik was plots verlost van die chronische neiging tot zelfanalyse.
Zoals die mop: Wanneer je met je hoofd tegen een bakstenen muur botst, voelt het goed wanneer je ophoudt.
Ik heb ooit ergens gelezen dat de hersencellen die met angst in verband worden gebracht, sterven naarmate je ouder wordt.
Dus misschien had ik mezelf de gestrengheid van het kloosterleven wel kunnen besparen.
Had ik alleen maar hoeven te wachten.
- Leonard Cohen - De Standaard -
vrijdag 20 januari 2012
If other people do not understand our behavior—so what?
Their request that we must only do what they understand
is an attempt to dictate to us.
If this is being "asocial" or "irrational" in their eyes,
so be it.
Mostly they resent our freedom and our courage to be ourselves.
We owe nobody an explanation or an accounting,
as long as our acts do not hurt or infringe on them.
How many lives have been ruined by this need to "explain,"
which usually implies that the explanation be "understood,"
i.e. approved.
Let your deeds be judged,
and from your deeds, your real intentions,
but know that a free person owes an explanation only to himself
— to his reason and his conscience —
and to the few who may have a justified claim for explanation.
― Erich Fromm - The Art of Being -
R.I.P. Etta James
I’ve learned to live with rage.
In some ways, it’s my rage that keeps me going.
Without it, I would have been whipped long ago.
With it, I got a lot more songs to sing."
- Etta James - Rage To Survive -
Voor Lut !
Assis près du grand saule, au milieu du jardin
Comme à tes premiers jours, penché sur ton couffin
Quand je berçais tes rêves à la tombée du soir
J'essaie d'imaginer le cours de ton histoire
Les lignes de ta main, si j'étais ton chemin
Je me ferais discret dans l'ombre de tes pas
Pour t'aider à grandir et pour t'ouvrir la voie
Je serais la poussière qui s'envole à tes pieds
Un peu de mon bonheur qui colle à tes souliers
Je t'aimerais au point de te lâcher la main
Pour que tu sois le seul à choisir ton destin
A destiner ta route en puisant au hasard
Les raisons d'espérer et la force d'y croire
Si j'étais ton chemin, si j'étais ton chemin
Je construirais des ponts, des tunnels, des ouvrages
J'ouvrirais des sentiers partout sur ton passage
Pour que tu puisses aussi t'écarter quelquefois
Des pistes balisées qu'on a tracé pour toi
Je t'apprendrais les mots pour soigner les blessures
Les signes éparpillés le long de l'aventure
Pour te montrer le Nord quand tu te crois perdu
Les silences attendris de ceux qui ne sont plus
Mais qui tiendraient ta main, si j'étais ton chemin
Le planter dans la terre et l'inonder de pluie
De lumière et d'amour, au soleil de midi
Pour que tu rêves encore, chaque jour de ta vie
Je ne t'épargnerais ni le temps ni l'effort
Pour que tu sois debout devant les coups du sort
Solide et résistant face à l'adversité
Riche de ton courage et de ta liberté
Et je déposerais quelque part une pierre
Pour te laisser t'asseoir, offrir une prière
A tous ceux dont l'histoire t'a mené jusque-là
Et pour ceux qui suivront la trace de tes pas
Si j'étais ton chemin, si j'étais ton chemin
Et nous serions semblables aux bulles de savon
Qui font la route ensemble et puis qui se défont
Dans le même courant, chacun de son côté
Mais sans aucun désir, au fond, de s'éloigner
Puis, je m'effacerais comme un sentier se perd
En refaisant parfois le chemin à l'envers
J'aurais le sentiment d'avoir rempli mon rôle
Et je m'endormirais à l'ombre du grand saule
Où je berçais sans fin le début de ta vie
Au-delà des bonheurs partagés en commun
Saurais-je alors enfin si j'étais ton chemin ?
Si j'étais ton chemin ?
- Yves duteil - Si j'étais ton chemin -
Many voices ask for our attention.
There is a voice that says, ‘Prove that you are a good person.’
Another voice says, ‘You’d better be ashamed of yourself.’
There also is a voice that says, ‘Nobody really cares about you,’
and one that says, ‘Be sure to become successful, popular, and powerful.’
But underneath all these often very noisy voices is a still,
small voice that says, ‘You are my Beloved, my favor rests on you.’
That’s the voice we need most of all to hear.
To hear that voice, however, requires special effort;
it requires solitude, silence, and a strong determination to listen.
That’s what prayer is. It is listening to the voice that calls us ‘my Beloved.’
— Henri Nouwen -
There is a voice that says, ‘Prove that you are a good person.’
Another voice says, ‘You’d better be ashamed of yourself.’
There also is a voice that says, ‘Nobody really cares about you,’
and one that says, ‘Be sure to become successful, popular, and powerful.’
But underneath all these often very noisy voices is a still,
small voice that says, ‘You are my Beloved, my favor rests on you.’
That’s the voice we need most of all to hear.
To hear that voice, however, requires special effort;
it requires solitude, silence, and a strong determination to listen.
That’s what prayer is. It is listening to the voice that calls us ‘my Beloved.’
— Henri Nouwen -
woensdag 18 januari 2012
A Blessing for One Who Is Exhausted
When the rhythm of the heart becomes hectic,
Time takes on the strain until it breaks;
Then all the unattended stress falls in
On the mind like an endless, increasing weight,
The light in the mind becomes dim.
Things you could take in your stride before
Now become laborsome events of will.
Weariness invades your spirit.
Gravity begins falling inside you,
Dragging down every bone.
The ride you never valued has gone out.
And you are marooned on unsure ground.
Something within you has closed down;
And you cannot push yourself back to life.
You have been forced to enter empty time.
The desire that drove you has relinquished.
There is nothing else to do now but rest
And patiently learn to receive the self
You have forsaken for the race of days.
At first your thinking will darken
And sadness take over like listless weather.
The flow of unwept tears will frighten you.
You have traveled too fast over false ground;
Now your soul has come to take you back.
Take refuge in your senses, open up
To all the small miracles you rushed through.
Become inclined to watch the way of rain
When it falls slow and free.
Imitate the habit of twilight,
Taking time to open the well of color
That fostered the brightness of day.
Draw alongside the silence of stone
Until its calmness can claim you.
Be excessively gentle with yourself.
Stay clear of those vexed in spirit.
Learn to linger around someone of ease
Who feels they have all the time in the world.
Gradually, you will return to yourself,
Having learned a new respect for your heart
And the joy that dwells far within slow time.
- John O'Donohue - Irish Poet -
Observeren, accepteren en loslaten - zijn dit basisbegrippen uit de mindfulness?
"Observeren zeker. Accepteren vind ik een heel moeilijk woord.
Iemand met kanker zei me ooit: 'Iedereen zegt tegen me dat ik moet accepteren dat ik kanker heb, terwijl alles in mij zegt dat ik dat helemaal niet wil accepteren.'
Mensen zeggen vaak tegen mekaar: 'Je moet dat accepteren', in de zin van 'zwijg erover'. In die optiek past accepteren dus zeker niet in het rijtje. het is niet omdat je geconfronteerd wordt met iets dat je het ook leuk moet vinden of voor waar moet aannemen. Als je daarentegen bedoelt, accepteren dat het er is en doen wat er moet gedaan worden, dan is het wel correct.
Voor loslaten geldt hetzelfde. Vaak bedoelen we met loslaten 'wegduwen' en dat is verkeerd. Loslaten wil zeggen dat we iets de kans geven om er te zijn.
Stel je zit ergens en je voelt dat je veel woede in je hebt. Je gaat dan best die woede observeren want het gevoel negeren, heeft meestal het omgekeerde effect. Accepteren is m.a.w. op dat moment gewoon erkennen dat dat gevoel er is. Loslaten betekent er niet mee in de strijd gaan, die woede de ruimte te geven om daar te zijn; hem bestaansrecht geven. Op dat moment creëer je ruimte en vrijheid voor je gevoel en zal je die woede ook niet meer als iets negatief ervaren maar zal je begrijpen dat het een signaal is dat er iets misloopt in je leven. De woede zal je tegelijkertijd de energie geven om iets aan de situatie te doen. In de manier waarop je dat doet, is het dus het best dat je zelf achter het stuur zit en niet je emoties."
- Edel Maex - interview door Nathalie Willems in Maar Natuurlijk -
"Observeren zeker. Accepteren vind ik een heel moeilijk woord.
Iemand met kanker zei me ooit: 'Iedereen zegt tegen me dat ik moet accepteren dat ik kanker heb, terwijl alles in mij zegt dat ik dat helemaal niet wil accepteren.'
Mensen zeggen vaak tegen mekaar: 'Je moet dat accepteren', in de zin van 'zwijg erover'. In die optiek past accepteren dus zeker niet in het rijtje. het is niet omdat je geconfronteerd wordt met iets dat je het ook leuk moet vinden of voor waar moet aannemen. Als je daarentegen bedoelt, accepteren dat het er is en doen wat er moet gedaan worden, dan is het wel correct.
Voor loslaten geldt hetzelfde. Vaak bedoelen we met loslaten 'wegduwen' en dat is verkeerd. Loslaten wil zeggen dat we iets de kans geven om er te zijn.
Stel je zit ergens en je voelt dat je veel woede in je hebt. Je gaat dan best die woede observeren want het gevoel negeren, heeft meestal het omgekeerde effect. Accepteren is m.a.w. op dat moment gewoon erkennen dat dat gevoel er is. Loslaten betekent er niet mee in de strijd gaan, die woede de ruimte te geven om daar te zijn; hem bestaansrecht geven. Op dat moment creëer je ruimte en vrijheid voor je gevoel en zal je die woede ook niet meer als iets negatief ervaren maar zal je begrijpen dat het een signaal is dat er iets misloopt in je leven. De woede zal je tegelijkertijd de energie geven om iets aan de situatie te doen. In de manier waarop je dat doet, is het dus het best dat je zelf achter het stuur zit en niet je emoties."
- Edel Maex - interview door Nathalie Willems in Maar Natuurlijk -
dinsdag 17 januari 2012
R.I.P. Phil Bosmans
Wie met een boom kan praten hoeft niet naar een psychiater
al denken de meeste mensen het tegenovergestelde.
- Phil Bosmans -
We are only travelers,
taking temporary refuge in this life and this body.
In Tibet, people did not distract themselves by spending all their time trying to make their external circumstances more comfortable. They were satisfied if they had enough to eat, clothes on their backs, and a roof over their heads.
Going on, as we do,
obsessively trying to improve our conditions,
can become an end in itself, and a pointless distraction.
Would people in their right mind
think of fastidiously redecorating their hotel room
every time they checked in to one?
- Rigpa Glimpse of the day -
taking temporary refuge in this life and this body.
In Tibet, people did not distract themselves by spending all their time trying to make their external circumstances more comfortable. They were satisfied if they had enough to eat, clothes on their backs, and a roof over their heads.
Going on, as we do,
obsessively trying to improve our conditions,
can become an end in itself, and a pointless distraction.
Would people in their right mind
think of fastidiously redecorating their hotel room
every time they checked in to one?
- Rigpa Glimpse of the day -
Abonneren op:
Posts (Atom)













