woensdag 26 oktober 2011


'Ik ben. En dat is lastig'

- Dirk Tanghe -

Ik ben een alcoholicus. En ik ben bipolair. En ja, het heeft veel te lang geduurd voor ik dat wou toegeven. En nog veel langer voor ik hulp wou zoeken. Daar zal mijn trots mij parten hebben gespeeld. Dat zal ook wel zeer Vlaams zijn. Zeer West-Vlaams ook, vooral: "Doe maar gewoon. Maak daar allemaal niet te veel 'spel' van".

Ik ben zeer destructief. Altijd geweest. Als kind maakte ik alles wat ik geknutseld had meteen weer kapot. Alleen het "maken", dat vind ik leuk. Wat ik gemaakt heb, dat interesseert mij niet. Meer nog: dat maakt me vaak ongelukkig. Omdat ik het nooit goed genoeg vind. Perfectionisme is een zegen, maar in mijn geval is het vaker een vloek geweest. Misschien kun je het zo wel samenvatten: het is mijn perfectionisme dat mij gewurgd heeft. Het resultaat voldeed nooit. Als ik het al niet ondermaats vond, dan wel middelmaats. Ik zag alleen de fouten.

De voorbije jaren heb ik heel diep gezeten. maar ik was nog maar net twintig toen ik voor de eerste keer uit het leven probeerde te stappen - ik heb dat intussen vier keer geprobeerd. Om maar te zeggen: het is nooit makkelijk geweest om met mezelf te leven. Intussen heb ik wèl gekozen. Ik ben. To be. Or not to be: dat stukje heb ik geschrapt. Ik ben, en dat is vaak lastig.

Maar ik ben, en dat is al veel. Ik hoop vurig dat ik niet meer zwicht voor de alcohol. Toen ik nog bij De Paardenkathedraal werkte, hebben ze mij eens naar een topontwenningskliniek in Groot-Brittanië gestuurd. Een fantastische plek, hoe raar dat ook klinkt. De geboorte van mijn drie zonen even niet meegerekend: daar heb ik de mooiste momenten in mijn leven meegemaakt. Een hergeboorte van acht weken. Onwaarschijnlijk hoe ik, lichaamsdeel na lichaamsdeel, weer in mijn eigen lijf thuiskwam. Na acht weken kon ik de wereld aan. Ik had er toen geen benul van hoe broos ik was. Een paar tegenslagen, mijn vertrek bij De Paardenkathedraal onder meer, en ik zat er weer kniediep in. Ik voelde me in die tijd verlaten, verraden. Op een avond heb ik hier in een razernij de volledige inhoud van mijn appartement in het water gekieperd. Al mijn boeken ook - en dat waren er veel. Ik ben nu eenmaal intensief. Krijg ik dat creatief gekanaliseerd, het leidt tot iets moois. Krijg ik dat niet gestroomlijnd, dan is het heel vernielend.

Het was mijn moeder die me op haar sterfbed vergeleek met een "mooi landhuis met veel kamers". Té veel kamers, wellicht. Ze zei: "Dirk, ik weet dat het veel werk is om dat landhuis te onderhouden, maar als je het doet, dan is het er geweldig toeven". Het was daaraan dat ik dacht toen ik me liet opnemen in de ontwenningskliniek. "Waar ben ik in godsnaam mee bezig? Mijn landhuis is volledig vervallen. Ik zit in de kelder, bij de ratten. Omdat ik bang ben om naar boven te gaan." Een vreemd beeld, misschien. Maar dat heeft me al heel vaak mezelf weer doen oprapen.

Na vijfenvijftig jaar heeft hij alvast dit definitief geleerd: niet langer proberen te vliegen, al zeker niet naar de zon. Hij is een fan van klassieken, en hij weet wie hij niet meer mag proberen te zijn: Icarus.


Ik wil nu in elk geval stap voor stap gaan. Niet tegen alles "ja" zeggen, zoals ik vroeger deed. Ik snak er wel naar om minder eenzaam te zijn. Ik ken natuurlijk wel veel mensen. Als ièts mij rechthoudt, dan de liefde van en voor mijn zonen. Maar ik ben wel eenzaam, ik heb veel vrienden verloren onderweg.

Het wordt nooit meer zoals toen, dat weet ik wel. En dat wil ik ook niet. Maar ik wil weer trots kunnen zijn op mezelf. Ik wil mijzelf weer verzorgen. Mijn geest, mijn lichaam. Ik snak ernaar om weer een mooi pak te kunnen aantrekken. Dat zou toch moeten lukken, nee?

Het was voor mij zeer confronterend om de documentaire van Sjoerd te zien. De spiegel die mijn zoon me voorhield, was geweldig. Maar ook geweldig hard. En natuurlijk stik ik van de schuldgevoelens als ik dat zie. Als ik bedenk dat mijn zonen niet bepaald de meest makkelijke vader hebben. Maar ik hoop ze tegelijk ook op een of andere manier erg gevoed te hebben. Ze zijn alle drie creatief: Sjoerd is regisseur, Wietse acteur, Joppe muzikant. Geweldige gasten.

Wanneer we buitenstappen belt Sjoerd weer. Hun passage in De wereld draait door is niet voor vandaag. Dirk Tanghe steekt de zoveelste Bastos op. Inhaleert diep. 'Mens, wat een opluchting. Ik heb best wel zin in de wereld. Maar ik ben er op dit moment ook nog heel erg bang voor.

- Dirk Tanghe - De Standaard -

Voor de trailer van de film "Me will allways be" me van Sjoerd Tanghe : facebook.com/​mewillalwaysbeme