zaterdag 29 oktober 2011

Op mijn 36ste werd genetisch longemfyseem geconstateerd. Mijn longinhoud vermindert langzaam maar zeker. Dit was een therapeutische foto. Mijn levensverwachting is rond de zeventig jaar. Ik heb lang gedacht: o, ik word zeventig. Alsof ik geen symptomen zou hebben tot 69 en een half, en dan plok, omver zou vallen. Dom van me, maar dergelijke zaken stop je weg voor jezelf. Terwijl je er over moét nadenken. Want het gaat langzaam achteruit. Ik woon drie hoog en ben doodmoe als ik 's avonds boven kom. Ik kan niet meer op vakantie met de rugzak. Lang vliegen in economy class wordt zwaar.


Deze foto heb ik gemaakt toen de wake up-call kwam. Je moét eerlijk zijn met jezelf en je omgeving. Hoe gaat het zich voltrekken? Durf ik nog wel aan een partner? Durf ik me over te geven? Uiteindelijk word je zwak. Daar heb ik altijd tegen gevochten. Door mijn grote bek, door mijn werk, door kracht te willen uitstralen. En toch komt het. 'Tik-tik-tik. Hallo, ik ben er en ik ga je longen stuk maken.'

Ziek zijn is niet leuk, nee. Het heeft behoorlijk wel wat nadelen, maar ook een groot voordeel. Ik moet bezig zijn met het nu. Met wat ik écht wil. Met wie ik écht ben. En met mijn dierbaren. Ik wil geen tijd verliezen met mijn eigen bullshit, mijn eigen onzin. Ik vecht er niet meer tegen.

En ik besef heel goed dat ik niet mag klagen. Ik kan op de bank liggen en heel gelukkig zijn met dit talent. Ik heb ik mijn leven nog geen seconde niet gedaan wat ik wilde.

- Erwin Olaf - De Morgen Magazine -