Als ik je vraag naar mij te luisteren
En je begint met me advies te geven
Deed je niet wat ik vroeg.
Als ik je vraag naar me te luisteren
En je begint me te zeggen waarom ik me zo niet mag voelen,
Dan vertrappel jij mijn gevoelens.
Als ik je vraag naar me te luisteren
En je hebt het gevoel dat je iets moet ondernemen om mijn probleem op te lossen dan stel je me teleur hoe vreemd dat ook moge klinken.
Luister ! Al wat ik jou vroeg was luister...
Niet praten of iets ondernemen , enkel mij horen.
Doen kan ik best zelf. Ik ben niet hulpeloos.
Misschien ontmoedigd en struikelend maar niet hulpeloos.
Als jij iets doet wat ik zelf kan en nodig heb te doen
lever je een bijdrage aan mijn angst en mijn zwakte.
Maar als je simpelweg kunt aanvaarden dat ik voel wat ik voel,
hoe onredelijk ook, dan kan ik je misschien overtuigen eens achter de feiten te kijken om te begrijpen wat achter dat onredelijke schuilt.
Is dat duidelijk dan liggen de antwoorden voor de hand en heb ik geen raad vandoen.
Zo, luister asjeblief en hoor mij. En als je wil praten ...
Wacht dan één ogenblik jouw beurt af, dan zal ik naar jou luisteren.
- Leo Buscalia -
