Is het misschien zo dat eens mens pas helemaal, intens levend wordt op het moment dat hij dood is?
Omdat je dan de totaliteit overziet en elk detail in je gegrift wordt, omdat alles tegelijkertijd onherroepelijk voorbij is? Zolang je leeft en die ander leeft bent je verward door het aspect van de tijd, door het voortdurend verschuiven van situaties, wisselen van stemmingen. En dan opeens valt het stil. Plotseling is de dode een bezit van je geworden, bestaat hij alleen nog binnen in jou, je absorbeert hem in een geestelijk kannibalisme.
Zolang er nog één beeltenis van je bestaat, of één herinnering in het hoofd van een nabestaande, zo lang ben je nog niet geëlimineerd, besta je nog een beetje, rondwandelend in nog levende hersencellen als een parasiet in zijn gastheer of desnoods opgeborgen in een kastje en eens in de zoveel jaar te voorschijn gebracht.
Waarom zou een mens hechten aan het verleden? Omdat dit het enige is dat onvervreemdbaar van jezelf is, goed of lelijk, kort of lang, onzichtbaar in je geprent als een watermerk?
Zolang er nog één beeltenis van je bestaat, of één herinnering in het hoofd van een nabestaande, zo lang ben je nog niet geëlimineerd, besta je nog een beetje, rondwandelend in nog levende hersencellen als een parasiet in zijn gastheer of desnoods opgeborgen in een kastje en eens in de zoveel jaar te voorschijn gebracht.
Waarom zou een mens hechten aan het verleden? Omdat dit het enige is dat onvervreemdbaar van jezelf is, goed of lelijk, kort of lang, onzichtbaar in je geprent als een watermerk?
- Inez van Dullemen - Vroeger is dood -
