Rijk of arm, iedereen zal onvermijdelijk door verveling worden gekweld. Alles gaat vervelen, werk, vrienden, het huwelijk, de geliefde, het zicht uit het raam, gedachten en jezelf.
Daarom zoeken we ontsnappingsroutes: een andere baan, woonplaats, een ander bedrijf, land of klimaat. Of alcohol, kookles, drugs of psychoanalyse. Dat helpt wel een tijdje. Tot de dag dat je wakker wordt in je slaapkamer met om je heen een nieuw gezin en ander behang, maar met hetzelfde lusteloze gevoel over het daglicht dat door je raam naar binnen stroomt. Afhankelijk van je karakter en je leeftijd raak je in paniek, of je legt je neer bij deze vertrouwde gewaarwording en anders stap je nogmaals in de mallemolen van de grote verandering.

Maar er is nog een manier om de verveling het hoofd te bieden. Misschien niet een betere, maar wel helder en goedkoop. Als de verveling je bezoekt, ga er dan in onder. Verdrink erin, ga tot de bodem. Verveling verdient een dergelijke nauwkeurige inspectie, omdat daarin de pure, onversneden tijd in al zijn zinloze, eentonige glorie wordt gespiegeld. Het is je raam dat uitziet op de oneindigheid van de tijd. Ontvlucht de verveling niet, maar omarm ze, want het goede aan verveling is dat het geen illusie is.

Probeer verveling te omarmen,want hij is toch groter dan jij. Je zal het ongetwijfeld verstikkend vinden, maar probeer het zo lang mogelijk vol te houden, en dan nog een tijdje.

- Joseph Brodsky -